Home Page
Gedichten
Gedichten 2
Nieuwe Gedichten
Lees dit eens...
Links
Gastenboek en Reacties
Contact
|
Mijn gedichten
Hierop staan wat gedichten van mij. Ik moet er denk ik bij zeggen dat de meeste gedichten gaan over een verwerkingsperiode in mijn leven en dat dat de reden voor mij was om te gaan schrijven. Dus mocht je de gedichten nogal droefgeestig vinden of iets dergelijks, dan weet je waarom. Wees vooral zo vrij om iets in mijn gastenboek achter te laten. Het mag zowel positief als opbouwende kritiek zijn. Negatief mag ook, zolang je het maar netjes houd. Ik duld geen gevloek, gescheld of kwetsende dingen in mijn gastenboek, of ze nu over mij gaan of over iemand anders.
|
|
Natuurelementen
Stormachtige wind onbeheersbaar trillende twijgen
een omgevallen boom
dode bladeren op de grond
Rotsachtige bodem
zanderige vlaktes
een alles verterende zon
en geen zuchtje wind
Vloedgolven van water
zwelgende mistbanken
een eenzaam sterretje
in de grauwe lucht
Natuurelementen
lijken vaak op mijn leven
van verwarde gevoelens
en heftige emoties
zonder enig besef
dat het binnenkort over is.
|
Storm
Harde vlagen vol emoties slaan als hagel tegen het glas van mijn bestaan.
Felle bliksemstralen snijden door het rauwe vlees
van mijn ziel.
Het donderend geluid
van het geweld
dat in mij woedt
overstemd alles.
Toch tegenstand bieden,
ondanks dat alles
in mijn lichaam
pijn doet.
Gillen van pijn,
gillen van angst,
als een klein meisje
van drie jaar.
Alles zien gebeuren,
telkens en telkens weer.
Zelfs nu,
17 jaar later.
Herinneringen van vroeger
zorgen er voor
dat het nog steeds
in mij stormt.
|
|
|
Laat me niet achter
Laat me zo niet achter, help me, nu het nog kan. Laat me nog eenmaal naar je verlangen, sluit niet je ogen, bedek niet je tranen. Laat ze stromen, warme stroompjes naar beneden. Laat me ze wegkussen, voor deze laatste keer.
Dan zal ik je laten gaan,
met alle liefde in me.
Ik zal je vleugels geven,
zodat je ver van mij kunt gaan.
Maar laat me niet achter,
zonder die ene blik in je ogen,
zonder je warme glimlach,
zonder je liefdevolle omhelzing,
zonder je innige kus.
Het maakt mij niets meer uit,
ga maar snel,
laat mij maar achter.
Voordat ik besluit,
achter je aan te gaan,
voor eeuwig,
voor altijd.
Mijn ziel zal de jouwe volgen,
wees mijn gids
en laat wat sporen achter.
Vermijd de hel,
maar ga gelijk naar de hemel.
Daar zal ik je weerzien.
Tot dan mijn liefste,
Tot dan.
|
Spiegelbeeld
Ik kijk in de spiegel naar mijn eigen beeld. Maar ergens klopt er iets niet aan de persoon die mijn netvlies streelt.
Ze lijkt zo aardig, zo lief, zo wijs. Maar dat is ze niet. Ze is eerder een muis, klein, onzichtbaar en grijs.
Met in haar ogen een groot verdriet.
Maar waarom zie ik dan,
in het beeld tegenover mij.
Een totaal andere persoon,
zo vrolijk en zo blij?
Is ze een actrice,
heeft ze zoveel talent?
Of geeft ze haar opvallendheden
een exta accent?
Voor mij is een ding zeker,
dit meisje is niet echt.
Maar jammer genoeg
wordt dat nooit tegen haar gezegd.
Daarom zeg ik het maar tegen mezelf,
kwil van mijn masker af.
En voor het eerst als ik naar mijn spiegelbeeld kijk,
kijken met een grote tevreden lach.
Mezelf accepteren,
niet onderdoen voor anderen.
En ook al heb ik nog een lange weg te gaan,
ik zal stukje bij beetje veranderen.
Veranderen,
niet meer lopen met een ander gezicht.
Mezelf helemaal kunnen zijn en geven,
voor altijd op mijn spiegelbeeld gericht.
|
|
|
Trauma's
Onrustig lig ik in bed afwachtend op de dingen die komen. Bang zijn om te gaan slapen, angst voor de dromen.
Dromen die me overvallen op het moment dat ik het niet verwacht. Rustig in bed slapend,
in de koude nacht.
Plotsklaps komen ze
met een sneltreinvaart op me neer.
Steeds en steeds vaker
af en toe een tussenstop, maar vaak geen een keer.
Die afschuwelijke momenten
van diepe angst
maken de nachten
voor mij het langst.
Huilend wakker worden
en weten waarom.
Maar het toch niet stop kunnen zetten,
telkens inslaand als een bom.
Dan de scherven,
de resten weer plakken.
En weer die pijn voelen,
als doorns aan takken.
Mijn vreugde verdwijnt dan
als sneeuw voor de zon,
terwijl ik van binnen roep
"Als het toch anders kon!"
Maar ja, dit hoort er
nu eenmaal bij.
Had ik dit maar niet,
was ik maar vrij.
Vrij van alle trauma's
van mijn hele bestaan.
Dan zou ik eindelijk
rustig naar bed kunnen gaan.
|
Kom naar buiten
Dans van vreugde geniet van elke dag van de kleine vogels tot en met een blije lach.
Verschuil je niet blijf niet binnen kom naar buiten
kom winnen.
Winnen van de pijn
van de zorgen, van verdriet
kom naar buiten
en geniet.
Sluit je niet af,
kom naar buiten,
kijk om je heen
hoor de vogels fluiten.
Kijk om je heen
hoor en geniet
zie het kan beter,
slechter niet.
Wees Mijn vriend
en geniet.
Laat Me je hand houden
weg van je verdriet.
Ik heb je lief
en kan niet zonder jouw.
Je bent lief en teer,
niet hard en rauw.
Jij bent Mijn kind,
Ik hou van je
en wil je helpen.
Hoor je me?
Ik draag je door alles,
door alles heen.
Zodat je nooit meer zorgen hebt.
Geen een!
Geef alles over
aan Mij.
En wees voor altijd
van je verdriet vrij.
|
|
|
Rustig
De print van bloemblaadjes op mijn kussen maken me rustig. De stilstaande klok maakt voor mij dit moment compleet. Rustig nadenken over de dingen die me vandaag zijn overkomen. Genieten van de wind die de bladeren zachtjes doet trillen.
Kijkend naar de sterren
die hun licht zo zachtjes doen stralen.
Herinneren wat voor fijne dag dit was
terwijl de rustgevende muziek nog in mijn hoofd doorklinkt.
Niet denken aan morgen
niet die afschuwelijke dingen herbeleven.
Gewoon rustig genieten van dit moment
Dan kalm in slaap vallen
en dromen van een mooie toekomst.
|
Een gedicht
Een gedicht is een gezicht een beeld wat zelden verveeld
Een verhaal in woordelijke taal dat een lege pagina vult
gevoelens en dingen onthult
Van de schrijver
die in al zijn ijver
schrijft over vreugde en pijn
over alle dingen, groot en klein
Over warmte, over kou
een simpel "Ik hou van jouw"
of door verdriet getart
de woorden verward
Alle woorden door elkaar heen
of op zichzelf, alleen
geven elk gedicht
een nieuw en ander, levend gezicht.
|
|

|
Een stap verder
Terwijl de wereld om mij heen raast
hou ik mijn ogen
op God gericht
Waardoor ik
de rust ervaar
in het diepst
van mijn ziel
En kalm een stap
verder kan zetten
in deze woelige tijden
van mijn leven.
|
Lichtpuntje
In de duisternis van dit leven in de vloedgolven van dit gaan ben ik opzoek naar dat ene gegeven het lichtpuntje in mijn bestaan
Dat kleine lichtstraaltje wat ineens alles anders doet lijken
het grote ding een kraaltje
het kleine ding doet wijken
De straal die het donker weert
en alles laat schijnen
de vrolijke dingen eert
de zorgen doet verdwijnen
Alles in het licht zettend
waardoor het leven wat zonniger ziet
er telkens oplettend
dat nare dingen vallen in het niet
Opzoek zijn naar de straal
in het duister van mijn bestaan
maakt mijn tocht soms wat schraal
en kan ik op mijn gevoel niet aan
Ik moet koersen op mijn verstand
mijn horen en mijn zien
zoekend met mijn hand
soms struikelend misschien
Maar als ik dan weer ga staan
en verder loop
weet ik waar ik niet moet gaan
en heb weer hoop
Hopen dat ik het eens zal vinden
waardoor ik weer kan leven
en dat ik met de hulp van mijn vrinden
de zoektocht nooit zal opgeven.
|
|
|
|